Het nieuwe normaal…. We zijn al een tijdje onze weg aan het zoeken, aan het sukkelen, in het nieuwe normaal. Ik begin de routine van medicatie, insuline, suikerwaarden prikken, buisjes kuisen, het gelukkig steeds minder voorkomend stofzuiggebeuren, het nachtelijk opstaan enzovoort ergens normaal te vinden. Het voelt aan als ons “nieuwe leven”. Eentje waarvan je onbewust denkt dat dit gewoon normaal zal zijn voor een
We hebben onlangs al een Rotdag gehad met Herman die geen rode bloedcellen meer aanmaakte en zich op korte tijd zo miserabel voelde dat we hem noodgedwongen een spuitje moesten laten geven.Rotdag Leentje. Leentje, lieve Leentje, die al maanden steroïden nam tegen een allergie….een allergie tegen “iets” in de natuur hier in Portugal. Ze werd
Waar waren we gebleven? Ik heb geen idee van waarover ik geschreven heb de laatste keer en hoe lang dat geleden is. In ieder geval lang genoeg zodat, en ik ben er zeker van, dat sommigen nu wel denken wat het grote drama eigenlijk was. Ghò, hij leeft nog steeds. Had hij geen dodelijke longkanker
Zowel Johan als ik voelen ons als een uitgewrongen dweil vandaag. Johan door de lichamelijke terugslag van gisteren. Een dag van zowel 9 nieuwe pillen voor de tbc, normale medicatie, chemodag en de contrastvloeistof voor zijn scan. Gooi daar nog eens het verdriet voor het verlies van Mereltje er bovenop en dan kan je begrijpen
Het gebeurt regelmatig dat Johan tegen de avond geen energie meer over heeft en dan begint lastig te worden of zelfs ruzie te zoeken door opmerkingen te maken waarvan hij (onbewust) weet dat ze me kwetsen of me op stang jagen. Na bijna 18 jaar samen leven weet je hoe dat moet en Johan is
16.53 uur en het voelt alsof het al 20.30 uur is. Vandaag ben ik Johan gaan halen in Lisboa omdat hij, op een “ik krijg mijn chemopillen voor de volgende maand”-dag, hij na zijn bloedtest en consultatie, net de ambulance terug naar Lourinhā mist en daardoor een paar uur moet wachten tot de volgende ambulance
Ik had nooit gedacht dat ik ooit eenzaam zou zijn… echt eenzaam. Ik ben altijd al een redelijk sociaal persoon geweest, wanneer de situatie of de persoon me ligt. In Sint-Michiels legde ik gemakkelijk contact met de buren, de mensen met honden, tijdens mijn wandelingen met Leentje. Dit was niet anders in Oostende. Ik kon
Ik ben nog nooit bij de dikste geweest. Heel mijn leven heb ik moeten opletten om op gewicht te blijven, of toch tenminste niet teveel gewicht te verliezen. Een dagje niet fatsoenlijk eten en ik kon gemakkelijk bijna een kilootje kwijt zijn. Toen Johan en ik in 2008 trouwden, had ik een maatje 36 en
Morgen is het een jaar geleden sinds Johan zijn eerste opname in het ziekenhuis na maandenlang sukkelen en helse pijnen. De diagnose was een enorme klap in het gezicht maar we bleven optimistisch. In het begin toch. Toen Johan uiteindelijk het ziekenhuis mocht verlaten, bleef er van Johan, mezelf en het optimisme niet veel meer
Opgelet: dit is een oude tekst! Verleden week vertelde Johan me dat, gezien ik statistisch gezien eerder zou komen te overlijden, het eigenlijk niet fair was ten opzichte van hem dat Peter op me zou staan “opwachten in de hemel” en wanneer hij zou komen te sterven, er niemand voor hem zou staan. Hij gaat