“Ik ben kortademig” zei ik tegen de oncologe terwijl ik zat te hijgen door mijn buisje. De inspanning was niet groot geweest, gewoon een wandeling van de wachtzaal naar haar kabinet, 30 meter verder. Toch was ik buiten adem en had ik moeite om te spreken. Ik dacht dat het aan mijn suikerwaarden lag, want
Soms vergeet ik dat buisje in mijn keel… Op sommige, zeldzame momenten voel ik het niet zitten, centimeters diep in mijn luchtpijn. Heel soms… Meestal is het echter omgekeerd: ik voel het buisje van mijn canule niet enkel zitten, ik merk ook aan kleine, banale zaken dat ik niet langer door mijn neus en mond
Door mijn autisme heb ik altijd problemen gehad met eten, zeker in het bijzijn van anderen. Ik vergat te eten omdat ik het hongergevoel niet opmerkte, ik negeerde het, net als alle andere lichamelijke signalen van stress en ongemak. Ik at ook niet graag, ik zag het enkel als een noodzakelijk opnemen van brandstof.