De afgelopen week was een rollercoaster van emoties. Had je me een maand geleden gevraagd of ik ooit nog in het grillige België wilde wonen had ik je een kordaat en duidelijk “neen” gegeven. Zonder verpinken. De koude die zich door het buisje in mijn keel in mijn longen priemt, de drukte die via mijn
Een nieuw leven in Portugal. Jaren hadden we ernaartoe geleefd. Een nieuwe start, weg van het burenconflict dat ons al jaren teisterde en tweemaal voor de rechtbank zou brengen. Weg van de drukte van onze multi-etnische volkswijk, naast een drukke steenweg. Weg van de sirenes en het nachtlawaai. Of de sluikstort die overal zo
Een voltooid leven. Het is een beladen term die bij heel wat mensen beelden oproept van levensmoeë senioren. Toch omschrijft net die term het beste hoe ik mijn leven zie. Voltooid, in de simpelste zin van het woord. In tegenstelling tot de meeste anderen die deze term in de mond nemen verlang ik niet naar
Ik ben altijd al een dromer geweest. Als kind droomde ik ervan striptekenaar of komiek te worden. Ik wou trouwen, een kindje krijgen en naar Canada verhuizen. Ook nu, als volwassene, ben ik niet gestopt met dromen. Dat niet al die dromen realistisch zijn, daar heeft mijn vrouw zich al bij neergelegd. Zij weet dat