Soms denk ik aan wat niet meer kan, maar vergeet ik al die dingen die wel nog kunnen!
“Ik ben kortademig” zei ik tegen de oncologe terwijl ik zat te hijgen door mijn buisje. De inspanning was niet groot geweest, gewoon een wandeling van de wachtzaal naar haar kabinet, 30 meter verder. Toch was ik buiten adem en had ik moeite om te spreken. Ik dacht dat het aan mijn suikerwaarden lag, want…