The Dying Mutant Fish

  • Waarom ik in het ziekenhuis enkel Portugees spreek.

    Waarom ik in het ziekenhuis enkel Portugees spreek.

    Toen ik in 2015 vaak naar Portugal begon te komen sprak en begreep ik geen woord Portugees. Het is een taal die in geschreven vorm grote gelijkenissen vertoont met haar haast fonetische zustertaal, het Spaans, maar in gesproken vorm danig afwijkt van hoe je denkt dat een woord, en zeker een zin, zal klinken. Een…

    Lees meer…

  • Een gat in mijn keel en niet kunnen praten. Beangstigend!

    Een gat in mijn keel en niet kunnen praten. Beangstigend!

      Na mijn val eind augustus werd ik wakker in het ziekenhuis Santa Maria met een gat in mijn keel, waarin een raar buisje met filter en zuurstofslangetje zat. Het was vastgebonden rond mijn nek en vastgenaaid aan mijn borst, en niet op een nette manier. Er zat ook een plastic slang in mijn neus.…

    Lees meer…

  • Mevrouw Mutant Fish, omdat elk verhaal twee kanten heeft.

    Mevrouw Mutant Fish, omdat elk verhaal twee kanten heeft.

    Mijn blogs zijn vaak heel persoonlijk, dat is net de kracht van het verhaal dat ik wil vertellen, denk ik. Ook voor mijn echtgenote is het soms niet gemakkelijk te lezen hoe ik de dingen ervaar. Vaak wil ze dan ook haar kant van het verhaal kwijt, maar dan niet als een reactie op Facebook.…

    Lees meer…

  • Diabetes type 2, een bijwerking van de chemotherapie.

    Diabetes type 2, een bijwerking van de chemotherapie.

      Toen ik eind augustus werd opgenomen in het ziekenhuis Santa Maria was ik niet danig verrast dat uit de vele analyses bleek dat ik plots diabetes type 2 ontwikkeld had. Dat was werkelijk het eerste wat ik daarvan hoorde en voor dit alles begon had ik helemaal geen klachten die aan diabetes gelieerd konden…

    Lees meer…

  • Een dagje naar het ziekenhuis? Een hele ervaring!

    Een dagje naar het ziekenhuis? Een hele ervaring!

    Hoe graag ik het ook zou willen, het is voor mij onmogelijk om met eigen vervoer naar Lissabon te rijden voor mijn consultaties, onderzoeken en behandelingen. Eerder was het door de pijn in mijn bekken, daarna in mijn nek en nu is er nog steeds het risico op duizeligheid en zelfs het verliezen van mijn…

    Lees meer…

  • Afscheid van mijn Vespa: het einde van een tijdperk

    Afscheid van mijn Vespa: het einde van een tijdperk

    Ik weet niet meer hou oud ik was toen mijn grootvader, een gepensioneerde beroepsmilitair, zichzelf trakteerde op een kaki (!) Vespa PK50 . Wat ik wel nog weet is dat ik, kleine snaak die ik was, danig onder de indruk was van het typische pruttelende geluid dat het voertuig produceerde. Wat klonk dat anders dan…

    Lees meer…

  • Escapisme: een overlevingsstrategie als een andere.

    Escapisme: een overlevingsstrategie als een andere.

    Sinds ik aan het einde van de zomer van 2021 aan mijn sofa gekluisterd was omdat ik niet langer kon lopen, zitten of staan, ben ik het afgelopen jaar grotendeels veroordeeld tot niet-creatieve en niet-mobiele activiteiten. Normaal werk ik aan websites, maak ik applicaties of werk ik voor de vespaclub. We doen eens een uitstapje,…

    Lees meer…

  • De Portugese gezondheidszorg, hoe (goed) functioneert die?

    De Portugese gezondheidszorg, hoe (goed) functioneert die?

    Toen we pas van België naar Portugal geëmigreerd waren was een van de eerste dingen die we deden ons inschrijven bij de Portugese sociale zekerheid, de SNS. Gezien we niet langer in België gedomicilieerd waren konden we immers geen beroep meer doen op de Belgische ziekteverzekering of mutualiteit. De inschrijving verliep al bij al vlot,…

    Lees meer…

  • Als bezorgdheid beklemmend wordt.

    Als bezorgdheid beklemmend wordt.

    Hulpeloosheid. Dat is waarschijnlijk het gevoel dat me, naast frustratie, het meest overvalt terwijl ik mij hier thuis zo goed en zo kwaad als dat kan probeer te behelpen. De hulpeloosheid die ik voel als ik een boek van de plank wil halen dat toevallig hoger dan mijn schouder staat of meer weegt dan een…

    Lees meer…

  • De evolutie van mijn kanker: van diagnose tot nu.

    De evolutie van mijn kanker: van diagnose tot nu.

    Een kankerdiagnose, zeker die van de ongeneeslijke soort, is een mokerslag die je emotioneel volledig platslaat. Als je dan bovendien nog merkt dat je door die kanker fysiek niet meer in staat bent, of ooit zal zijn, om bepaalde dingen te doen dan komt dat heel hard binnen. Mijn diagnose was het gevolg van het…

    Lees meer…

Schrijf je in op onze e-maillijst!

Ontvang nieuwe blogposts in je e-mail!

Lijsten*

Loading

Op deze manier komt onze e-mail niet tussen uw spam terecht!

Recente berichten