De laatste tijd lig ik regelmatig wakker omdat ik neerslachtig ben. Ook ’s ochtends ben ik vaak neerslachtig maar dat is op de dagen, om de drie dagen, dat ik mijn fentanylpleisters moet vernieuwen, dus dat is pure ontwenning. Dat weet ik omdat ik de dag dat ik overstapte van morfine (ook een opiaat) op fentanyl drie dagen lang intens triestig ben geweest en tranen met tuiten heb geweend. Gelukkig was het na drie dagen over maar ik kan me voorstellen dat de afnemende dosis fentanyl in die pleisters zo’n beetje hetzelfde effect heeft. Het valt toch op dat het meestal op “pleisterdag”, zoals wij dat noemen, is dat ik ’s ochtends zit te wenen.
De laatste weken lig ik vaak te denken aan doodgaan. Ik wil niet alleen doodgaan. Ik wil niet dat Sibby plots een telefoontje krijgt dat ik er niet meer ben. Ik wil me sterk houden en in leven blijven tot ze bij me is om te zeggen dat ik mag gaan. Niet eerder.
Ik denk vaak aan die keer toen ik geen adem meer kreeg en ik midden in de nacht met een ambulance weggevoerd ben naar het universitaire ziekenhuis, mijn ziekenhuis, Santa Maria in het verre Lissabon. Ik wil niet dat op zo’n momenten iemand belt en in slecht Engels aan Sibby meedeelt dat ik er niet meer ben. Of dat ze dringend moet komen, met haar nachtblindheid in onze oude Peugeot, als een vat vol emoties en op onverlichte wegen.
Ook wat betreft palliatieve zorgen wil ik thuisblijven tot het einde. Er is een eenheid van de palliatieve diensten hier in Lourinhã en ik heb alle vertrouwen in het verzorgend personeel, maar ik ben bang dat ik weg zal glijden voor Sibby er is.
Voor mezelf maakt het niet uit, ik zal er geen spijt meer van hebben. Maar ik wil dat zij afscheid kan nemen, in alle sereniteit. Als het kan wil ik mijn ouders ook nog dat moment van afscheid geven, ik wil afscheid kunnen nemen. Maar op het moment dat het echt zo ver is wil ik enkel Sibby om mij heen. Ik wil dat zij het laatste is wat ik zie in dit leven. Ik wil dat haar warmte het laatste is wat ik voel.
Ik ben zo bang dat ze niet op tijd ter plaatse zal zijn, of dat ik zal sterven ergens alleen in een ambulance. Daarom hebben we nu afgesproken dat ze vanaf nu meegaat met de ambulance, als ik nog bij bewustzijn ben of kan komen (uiteraard alleen bij ernstige klachten of aandoeningen). Ik wil niet dat het ultieme afscheid haar afgenomen wordt door mijn keuze om in een Portugees boerengat te gaan wonen, ver van een hospitaal. Ik wil en zal alles doen om te wachten tot ze bij me is. Maar zonder haar neem ik geen afscheid. Zonder haar blijf ik vechten. Tot ze er is. Tot ze zegt dat het goed is. Tot ze zegt dat ik mag gaan. Dan pas zal ik rusten.
Foto door Adam B. voor Pexels
