“Ik ben kortademig” zei ik tegen de oncologe terwijl ik zat te hijgen door mijn buisje. De inspanning was niet groot geweest, gewoon een wandeling van de wachtzaal naar haar kabinet, 30 meter verder. Toch was ik buiten adem en had ik moeite om te spreken. Ik dacht dat het aan mijn suikerwaarden lag, want als ik te hoge waarden heb, dan gebeurt het al eens dat ik te weinig adem heb. En moeite om mijn plas op te houden want bij kortademigheid hoort een pulserende blaas. Maar soit, daarover gaat het nu niet…
De oncologe keek op het blad met mijn bloedwaarden, dat ze zonet voor me afgedrukt had. “Jij drinkt alcohol!” zei ze met bezwerende stem. “Ja” moest ik toegeven… “Een whisky’tje voor het eten en enkele glazen wijn nadien”.
“Dat doe je beter niet meer” zei ze vlakaf. “Slecht voor de ademhaling!”. Ik wist even niet wat zeggen en de dokter ging door met het consult. Andere bloedwaarden ok, geen andere klachten,… Ik mocht gaan.
Eenmaal thuis begon ik er over na te denken. Niet meer drinken. Geen druppel! Die glaasjes wijn bij de televisie kon ik gerust laten maar dat whisky’tje? Een van de enige dingen waar ik soms naar uitkijk?
Ik mag door mijn diabetes al geen koolhydraten eten, wat wil zeggen geen brood, pasta, aardappelen, bier en nog zoveel andere dingen. Ook geen suiker dus zelfs een ijsje in de zomer valt buiten wat mogelijk is zonder dat ik het me fysiek beklaag anderhalf uur later.
Alles met suiker (denk aan vers sinaasappelsap of een verse ananas) valt ook al buiten de limieten. Net als zowat alle frisdranken, op een merk of tien (van de wat? 50?) met “ZERO SUGAR” na.
Roken? Ook al geen goed idee met een buisje in je keel en stadium vier van longkanker, wat je ook wil roken of vapen.
Die ene whisky betekent zoveel meer dan gewoon een drankje. Het is de drank waar ik op overgeschakeld ben toen ik geen biertje meer als aperitief mocht drinken. En nu is dat ook al schadelijk? (Het is dus inderdaad schadelijk, vraag maar eens aan ChatGPT of een andere AI-bot wat het gevolg is van alcohol op je ademhaling, je zal versteld staan!).
Soms heb ik zin om op te geven, als ik erbij stilsta wat ik fysiek niet meer kan. Soms heb ik nog meer zin om op te geven als ik erbij stilsta wat ik niet meer mag eten of drinken.
Soms, zoals deze week na het bezoek aan mijn oncologe, zie ik het niet meer zitten. Ik denk aan de vele dingen die ik niet meer kan of mag doen en ik ben echt teneergeslagen, moedeloos. Maar dan doe ik weer iets wat ik graag doe, zoals een nachtje doorprogrammeren of schrijven tot ik mijn ogen niet meer kan openhouden, en denk ik aan al die dingen die ik wel, en een ander in mijn situatie niet, kan doen.
Het is een tweesnijdend zwaard. Het is gewoon moeilijk om altijd vooral de positieve zaken te zien!
En nu ga ik toch een whisky’tje drinken… Soms moet je je jezelf eens iets gunnen, ook al is het slecht voor je gezondheid.
Soms is het gewoon goed voor je moraal, en dat telt ook!
